اگر می‌دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می‌بینم،



به تو می‌گفتم «دوستت دارم» و نمی‌پنداشتم تو خود این را می‌دانی.

همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این

غفلت‌ها به ما دهد. کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و بگو
چقدر به آن‌ها علاقه و نیاز داری.

مراقبشان باش. به خودت این فرصت را بده تا بگویی: «مرا ببخش»، «متاسفم»،
«خواهش می‌کنم»، «ممنونم» و از تمام عبارات زیبا و مهربانی که بلدی استفاده
کن. هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ
داری. خودت را مجبور به بیان آن‌ها کن. به دوستان و همه‌ی آنهایی که دوستشان
داری


بگو چقدر برایت ارزش دارند. اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود

و روزی با اهمیت نخواهد گشت. ... . همراه با عشق



گابریل گارسیا مارکز