هو الحبیب       

 سلام!                                                                                                                        

اگرازحال ما بپرسی ملالی نیست جزدوری شما !                                                  برای تو می نویسم ، برای تو که از تو دورم به فاصله ی چهارده قرن.

برای توکه  دلم برایت تنگ است به وسعت  یک تاریخ.                                               برای تو که نه تورا دیده ام ، نه صدایت را شنیده ام،نه عکسی ،نه تصویری و نه دست خطی از تو به یادگاردارم و تنها حیرانم که این شعله محبت از کجا زبانه  می کشد.                           

برای تو می نویسم که حتی دیدن مزارت  هم برایم آرزوی کهنه ای است.

این روزها سایه یتیمی بیش از پیش برسرم سنگینی می کند، ای پدر امت!

هر روز پنج بار برتو سلام می کنم و با چشمان بسته لطافت نفست را حین پاسخ گفتن به انتظار می نشینم.

و سخت در شگفتم از آن قومی که سخنت را شنیدند و سنگت زدند. و آنان که که هر صبح و شام در پیش رویت آرزوی مرگت کردند و اینک من این چنین حیران نبودن تو!

شنیدم که در لحظات آخر عمرت ،در حالت احتضار،زمزمه ی لبهای مقدست این بود :

" امتی ، امتی ، امتی ..."

و اکنون ما همان امت خسران زده ایم !

                              پس دعایمان کن که سخت محتاجیم .